سروده شاه نعمت الله ولی در مدح چهارده معصوم بمناسبت شهادت امام حسن عسگری و آغاز امام حضرت امام زمان(عج)

دمبدم دم از ولاي مرتضي بايد زدن
نقش حبّ خاندان بر لوح جان بايد نگاشت
دم مزن با هر كه او بيگانه باشد با علي
رو به روي دوستان مرتضي بايد نهاد
لا فتي الّا علي لا سيف الّا ذوالفقار
در دو عالم چهارده معصوم را بايد گزيد
پيشوائي بايدت جستن ز اولاد رسول
از حسن اوصاف ذات كبريا بايد شنيد
گر بلائي آيد از عشق شهيد كربلا
عابد و باقر چو صادق صادق از قول حقند
با تقيّ و با نقيّ و عسكري يكرنگ باش
هر درختي كو ندارد ميوة حبّ علي
دوستان خاندان را دوست بايد داشت دوست
سرخي روي موالي سكّة نام عليست
بي ولاي آن ولي لاف از ولايت مي‌زني
ما لوائي از ولاي آن ولي افراشتيم
بر در شهر ولايت خانه‌اي بايد گزيد
  دست دل بر دامن آل عبا بايد زدن
مُهر مهر حيدري بر دل چو ما بايد زدن
گر نفس خواهي زدن با آشنا بايد زدن
مدّعي را تيغ غيرت بر قفا بايد زدن
اين نفس را از سر صدق و صفا بايد زدن
پنج نوبت بر در دولتسرا بايد زدن
پس قدم مردانه در راه خدا بايد زدن
خيمة خلق حسن بر كبريا بايد زدن
عاشقانه آن بلا را مرحبا بايد زدن
دم به مهر موسي از عين رضا بايد زدن
تيغ كين بر خصم مهدي بي‌ريا بايد زدن
اصل و فرعش چون قلم سر تا به پا بايد زدن
بعد از آن دم از وفاي مصطفي بايد زدن
بر رخ دنيا و دين چون پادشاه بايد زدن
لاف را بايد كه داني از كجا بايد زدن
طبل در زير گليم آخر چرا بايد زدن
خيمه در دار السّلام اولياء بايد زدن
(شاه نعمت الله ولی)