هوالباقی
«مرگِ چنین خواجه نه کاریست خُرد»
با دریغ و افسوس بسیار، جامعه فرهنگ و هنر ایران یکی از ستونهای استوار هنری خود را از دست داد.
استاد بهرام بیضایی، چهره شامخ نمایش و سینما، پژوهشگر نستوه و پاسدار زبان و هویت ایرانی، پس از عمری مجاهدت در مسیر بازخوانی اساطیر و تاریخ این مرز و بوم، به ابدیت پیوست.
بهرام بیضایی تنها یک هنرمند نبود؛ او حافظه بیدارِ فرهنگی ایران و ایرانی بود. او با بیانی صیقلخورده و نگاهی ژرف، پیوندی شکوهمند بین ادبیات کهن و هنر مدرن برقرار کرد. آثاری که از او به یادگار مانده از صحنههای تئاتر تا قابهای ماندگار سینما و پژوهشهای کتابخانهای؛ همه گواهی بر دغدغه مقدس او برای حفظ «جانِ ایرانی» در تلاطم دورانهاست.
او عمر گرانمایه خود را صرف پاسداشت فرهنگ و هویت ملی نمود و با روایتی دیگر از تاریخ و اسطوره به زبان هنر، و خلق ساختارهای نوینِ معنایی در درام؛ میراثی گرانسنگ و مسیری روشن برای نسلهای آینده بر جای نهاد.
بیضایی بزرگ به ما آموخت چگونه میتوان در آینه گذشته، به اکنون نگریست و به فردایی دیگر ریشه دواند.
این ضایعه بزرگ را به خانواده ایشان، جامعه هنری، اهالی سینما، نمایش و قلم، و تمامی دوستداران فرهنگ و تمدن ایرانزمین تسلیت میگوییم. هرچند کالبد او از این جهان و میان ما رخت بربست؛ اما میراث هنری او همواره در تار و پود هنر این سرزمین جاری و جاوید خواهد ماند.
نامش به نیکی، بلند و یادش گرامی باد.
آکادمی مطالعات ایرانی لندن