Google+
   “دانشنامه معاصر قرآن کریم” به سرپرستی علمی و سرویراستار دکتر سید سلمان صفوی منتشر شد.
مهر ۲, ۱۳۹۶ – ۵:۳۷ ق.ظ | No Comment

 
“دانشنامه معاصر قرآن کریم” به سرپرستی علمی و سرویراستار دکتر سید سلمان صفوی توسط آکادمی مطالعات ایرانی لندن در قم و لندن همزمان با دهه …

ادامه مطلب »
Transcendent Philosophy Journal

Islamic Perspective Journal

انتشارات آکادمی

ماهنامه فرهنگ اسلامی

Home » اندیشه, گزارش

فلسفه در دادگاه ایدئولوژی اثر جدید دکتر رضا داوری اردکانی (رئیس فرهنگستان علوم و استاد فلسفه دانشگاه تهران)

Submitted by on شهریور ۲۲, ۱۳۹۰ – ۱۲:۴۰ ق.ظNo Comment
فلسفه در دادگاه ایدئولوژی  اثر جدید دکتر رضا داوری اردکانی (رئیس فرهنگستان علوم و استاد فلسفه دانشگاه تهران)

 

انتشارات سخن، چاپ اول: ۱۳۹۰

کتاب «فلسفه در دادگاه ایدئولوژی» متضمن هفت مقاله یا یادداشت است که هر یک از این یادداشتها در مناسبتهای خاص برای پاسخ­ دادن به بعضی اشکالها و اعتراضها و رفع سوءتفاهمها و نشان دادن بی­بنیادی نزاعهای ظاهرآً فلسفی نوشته شده است به طوری که نویسنده در مقدمه کتاب می­نویسد: «در این نوشته­ها گرچه دفاع از خود ظاهرتر است، اما در حقیقت از فلسفه دفاع شده است… هرکس که به فلسفه وارد می­شود در مباحث و مسائل، نظری دارد و طبیعی است که از نظر خود دفاع کند… در این دفتر من با دو گروه بحث کرده­ام. گروهی که گرچه اهل قلم و بیانند، فلسفه نخوانده و داعیه فلسفه­دانی هم ندارند، اما شاید تعلقی به یک ایدئولوژی داشته باشند. این گروه گاهی با هرچه که در دایره ایدئولوژی آنها نگنجد، مخالفت می­کنند و مهم اینکه چون ایدئولوژی به عمل تعلق دارد، اینان هم از همه توقع عمل سیاسی بر وفق ایدئولوژی خودشان دارند. بعضی از اینان که سری به فلسفه می­زنند و معمولاً چیزهایی از فلسفه معاصر می­خوانند و دعاوی ایدئولوژیک را با تعبیرها و اصطلاحهای فلسفی می­آرایند، آشوب فکری را شدت می­بخشند.

گروه دوم کم و بیش درس فلسفه خوانده­اند و قهراً با فلسفه­هایی موافقند و با فلسفه­هایی میانه ندارند. این گروه اگر به شدت تحت تأثیر ایدئولوژیها نباشند، وارد نزاع و جدال نمی­شوند. چنانکه غالب استادان فلسفه ما خود را از نزاعها و جدالهای بیهوده برکنار نگه داشته­اند و آنها که وارد شده­اند، ورودشان می­توانسته است دو وجه داشته باشد. یکی اینکه خود ندانسته مسخر یک ایدئولوژی باشند و آن ایدئولوژی را فلسفه بدانند. وجه دیگر این است که قصد مقابله با این وضع را داشته باشند، یعنی وقتی کسی ایدئولوژی می­گوید و نامش را فلسفه می­نهد، بخواهند به او تذکر دهند که این دو را با هم خلط و اشتباه نکند». نویسنده در بخش دیگری از مقدمه کتاب می­نویسد: «من نگفته­ام که مخاطبان من بر خطا هستند و نادرست گفته­اند. نظر من این است که آنها سخن مرا به محکمه ایدئولوژی برده­اند و درباره آن حکم کرده­اند و اگر خیال می­کنند فلسفه می­گویند، گفتارشان هرچه باشد، فلسفه نیست و بنابراین در غالب موارد نزاعها بی­وجه و بیهوده بوده است. من کاری به عقاید و آراء اشخاص ندارم، اما وقتی چیزی می­گویند که فلسفه نیست و نامش را فلسفه می­گذارند، آیا نباید و نمی­توان به آنها گفت که در نامگذاری بی­دقتی و اشتباه کرده­اند».

عناوین فصلهای کتاب عبارتند از: «خلط مسائل سیاست با فلسفه»، «از فلسفه توقع مصلحت­اندیشی نباید داشت»، «فلسفه و آراء همگانی»، «این یادداشت طنز نیست، گزارش است»، «فلسفه در مواجهه با غرور و حماقت»، «خلط وجود و ماهیت: زمینه­ساز اختلافات» و «نقد وضع تفکر موجود». «فلسفه در دادگاه ایدئولوژی» نیز به عنوان نتیجه و خاتمه آمده است.

چاپ اول این کتاب در ۲۷۲ صفحه و به شمارگان ۲۲۰۰ نسخه در سال ۱۳۹۰ روانه بازار شده است.

Leave a comment!

Add your comment below, or trackback from your own site. You can also subscribe to these comments via RSS.

Be nice. Keep it clean. Stay on topic. No spam.

You can use these tags:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

This is a Gravatar-enabled weblog. To get your own globally-recognized-avatar, please register at Gravatar.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.